مسئله 1353 - اگر براى لهو و خوش گذرانى حرام به شكار رود ، نمازش تمام است و چنانچه براى تهيّه معاش به شكار رود ، نمازش شكسته است و اگر براى زياد كردن مال و ثروت بدون نياز لازم برود ، احتياط آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند ، ولى بايد روزه نگيرد . گرچه اقوى كفايت نماز شكسته است چنان كه روزه‌اش نيز باطل است و اگر براى تفريح به سفر برود و به شكار هم برود كه در سفر از گوشت آن استفاده كند سفر حلال است و نماز هم شكسته مىباشد . مسئله 1354 - كسى كه براى معصيت سفر كرده ، موقعى كه از سفر برمىگردد اگر برگشتن به اندازهء مسافت شرعى باشد چنانچه توبه كرده يا برگشت سفر مستقلى باشد بايد نماز را شكسته بخواند و اگر برگشت به اندازهء مسافت شرعى نيست ولى مجموع رفت و برگشت به اندازه مسافت است احتياط آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند . ولى اقوى كفايت نماز تمام است . مسئله 1355 - كسى كه سفر او سفر معصيت است ، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد ، چنانچه بقيّهء راه هشت فرسخ باشد ، يا چهار فرسخ باشد كه با برگشت هشت فرسخ شود به شرط اين‌كه قصد اقامه ده روز نداشته باشد بايد نماز را شكسته بخواند و اگر بقيّه راه به اندازه مسافت شرعى نباشد ولى مجموع راهى كه قبل از توبه رفته و بعد از توبه مىرود ، به اندازه مسافت شرعى باشد احتياط آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند . ولى اقوى كفايت نماز تمام است . مسئله 1356 - كسى كه براى معصيت سفر نكرده ، اگر در بين راه قصد كند كه بقيّه راه را براى معصيت برود ، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده صحيح است . شرط ششم - آن كه از كسانى نباشد كه هيچ جا و مقرّ ثابتى براى خود ندارند مثل عشاير بيابان‌گرد و سيّاحان كه خانه ندارند و كسانى كه اهل و عيال خود را در كشتى يا ماشين‌هاى بزرگ جاى داده و همه جا مىروند و نظاير اينها كه هيچ جا و منزلى ندارند اينها همه در مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند كه در حقيقت سفر و حضرشان فرقى ندارد . مسئله 1357 - اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر كند بدون چادر و اثاثيّه بلكه فقط به منظور تعيين محلّ و مرتع مناسب براى احشام